Skip to main content

Vrijdag was een hele mooie dag om de kano een les kanovaren te geven. Eigenlijk is het helemaal geen kano maar een kajak maar dat weet de kleine lieverd niet. De andere drie kano’s hebben geprobeerd dat te leren, maar hebben de hoop inmiddels opgegeven.

Ik tilde de kano naar de waterkant en ging het water in. Als een echte kapitein installeerde ik me in het vaartuig en begon te peddelen. Het eerste stuk ging langs dezelfde route die ik al meerdere keren heb gepeddeld. Tot ik op een gegeven moment bij knooppunt 33 naar rechts afdreef. De kano wilde een nieuwe route verkennen. Al varend passeerde ik de achterkant van een kas en een metaalverwerkingsbedrijf.

Ik kwam op een punt waar ik eerder met Rob Bulsing had gevaren met zijn boten van www.westlandseschuitjes.nl. Ik vervolgde mijn weg richting Rolpaal en kwam uiteindelijk aan bij de Nieuweweg waar de kano al weer aan het afdrijven was maar dit keer naar links. Waar zou het me trouwens heen brengen?

Na een tijdje cruisen en wat geiten begroeten, een meerkoet zien duiken en een goed idee in mijn hoofd krijgen, kwam ik aan bij een bruggetje waar het erg laag was. Ik moest echt in de kano gaan liggen om eronder te komen. Nu weet ik weer waar ik bang voor ben en dat is kantelen in de kano. Ik paste er net onder totdat ik mezelf aan het eind in de kano wilde optrekken. Ik voelde de kano erg onstabiel worden en trillend en trillend dacht ik in een flits, laat die paal los en laat je zachtjes zakken. En ziedaar, het bootje stabiliseerde en ik kon rustig rechtop zitten.

De reis ging door totdat mijn telefoon, via de Bluetooth-speaker, het een goed idee vond om Michael Eijssink te stalken. De een na de ander noemde het apparaat, dat onder waterdruppels zat, deze arme werker. Inmiddels waren we bij de veiling aangekomen en in de verte zagen we de prachtige Villa Nova (onze huisartsenpraktijk) Met de gedachte dat ik bijna thuis was roeide ik maar door en kwam aan bij de laatste splitsing voor mijn einde van de reis.

Ik belde mijn vrouw (Sanne Romijn-Oosterbaan) of ze me wilde helpen de boot op te tillen, en dat deed ze. Stapte uit de boot, haalde een paar keer diep adem en zuchtte en kreeg toen samen met mijn vrouw de kano aan de droge kant. Ik was weer in mijn eigen buurt en kon heerlijk op het tuinbankje in de zon zitten. Even wat vitamine D opzuigen hoor….

Heerlijk dit weerHele lage brug op kano route WestlandDuimpje omhoogGeitjesWestlandse water

admin

Author admin

More posts by admin

Leave a Reply